Autor: Social Neuroscience Lab

W natłoku wrażeń zapomnieliśmy pochwalić się występem naszych doktorantek na konferencji Society for Psychophysiological Research! Marta Chrustowicz i Aleksandra Piejka miały okazję zaprezentować wyniki Projektu Samotność, a także pogratulować nowo wybranemu prezydentowi Stowarzyszenia prof. Julianowi Thayerowi.

• 

• 

• 

W miniony piątek mieliśmy okazję opowiedzieć o wynikach naszych badań podczas 18-ego Zjazdu Polskiego Stowarzyszenia Psychologii Społecznej obywającego się na Uniwersytecie Łódzkim! Dr hab. Łukasz Okruszek, Aleksandra Piejka, Szymon Mąka, Marta Chrustowicz i Monika Malon wystąpili w trakcie seminarium pt. „Czy samotność wpływa na przetwarzanie informacji o charakterze społecznym?”. Dziękujemy wszystkim słuchaczom za obecność!

W naszym najnowszym artykule zajęliśmy się tematem wpływu samotności na procesy uwagowe. Podejrzewa się, że poczucie samotności może zwiększać skłonność do skupienia na aspektach społecznych. Ze względu na to, że przeoczenie wrogich sygnałów społecznych stanowiłoby dla nas potencjalnie większe zagrożenie niż przeoczenie tych życzliwych, negatywne bodźce z reguły silniej przyciągają naszą uwagę niż bodźce pozytywne.

Stąd też, postanowiliśmy sprawdzić, czy osoby samotne są bardziej wrażliwe na wykrywanie i przetwarzanie negatywnych bodźców społecznych. W tym celu zebraliśmy dane EEG, do których analizy zastosowaliśmy podejście oparte na modelowaniu obliczeniowym. Pozwala ono na dokładne zrozumienie procesów kierujących badanym zachowaniem, poprzez zamodelowanie mechanizmu generującego obserwowane zachowanie. Dzięki temu możemy analizować dane i identyfikować poszczególne procesy decydujące o ich powstaniu. W naszym badaniu wykorzystaliśmy Model Dryfu Dyfuzji, który opiera się na ruchu cząstek Browna. Zastosowaliśmy go do analizy czasu reakcji naszych uczestników w zadaniu poznawczym Dot Probe, co pozwoliło nam oddzielić czas potrzebny na przetworzenie bodźca oraz odpowiedź motoryczną od czasu potrzebnego na podjęcie decyzji.

Choć wbrew wcześniejszym teoriom nasze badanie nie sugeruje, że osoby samotne wykrywają obecność negatywnych sygnałów szybciej niż osoby niesamotne, nasze wyniki wskazują, że obecność bodźców społecznych może wpływać na ich zdolność do skupienia się na bieżącym zadaniu.

Mamy przyjemność brać udział w warsztatach „From self-knowledge to knowing others: New advances in characterizing socio-cognitive dysfunctions in the general and clinical populations”. W ramach warsztatów mamy okazję nie tylko posłuchać wystąpień ekspertów w dziedzinie poznania społecznego, ale również podzielić się naszymi wynikami badań i doświadczeniem w tej dziedzinie.

Po wczorajszym wystąpieniu dra hab. Łukasza Okruszka pt. The influence of loneliness on social cognitive capacity: Exploring the role of self-perceived social cognitive proficiency, dzisiaj przyszedł czas na sesję posterową z udziałem doktorantów naszej pracowni.

Poszukujemy dwóch osób na stanowisko doktoranta/ki w ramach projektu SONATA BIS!

• Tytuł projektu: „Samotny i samolubny? Podejmowanie decyzji w sferze społecznej i samotność – badania z użyciem metod multimodalnego neuroobrazowania i próbkowania doświadczeń”
• Kieronik: dr. hab. Łukasz Okruszek, prof IP PAN
• 5000 zł/miesiąc wypłacane w formie stypendium przez 48 miesięcy
• Nadsyłanie zgłoszeń : 18. sierpnia 2023 (do godziny 12.00).

Poniżej pełna treść ogłoszenia:

http://www.neuronauka-spoleczna.pl/wp-content/uploads/2023/07/ogloszenie_phd_sonatabis.pdf

W sobotę 17 czerwca odbyła się uroczystość wręczenia prestiżowych stypendiów START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej dla najwybitniejszych młodych naukowców w Polsce. Mgr Aleksandra Piejka odebrała dyplom w towarzystwie promotora, prof. Łukasz Okruszka. Jeszcze raz serdecznie gratulujemy!

Aleksandra Piejka starała się odpowiedzieć na to pytanie w ramach cyklu wykładów prowadzonych przez Politechnikę Białostocką dotyczących zdrowia psychicznego. Zapraszamy do wysłuchania rozmowy, która przedstawia niektóre z zagadnień zawartych w wystąpieniu!

Na konferencji Association for Psychological Science, która odbyła się w Waszyngtonie, zaprezentowaliśmy cztery postery:

• Social Threat Hypervigilance or Common Method Bias? Testing the Association between Loneliness and Social Threat Monitoring Using Self-Report and Performance-Based Measures (Ł. Okruszek, A. Piejka, M. Wiśniewska, M. Chrustowicz, S. Mąka)
• Loneliness Is Related to Lower Emotional Granularity, Higher Negative Affect Intertia and More Fluctuations of Positive Affect (A. Piejka, M. Wiśniewska, Ł. Okruszek)
• Short-Term Loneliness Induction Has an Impact on the Social Brain Network and Parasympathetic Regulation (M. Wiśniewska, A. Piejka, Ł. Okruszek)
• Lonely and Selfish? Meta-Analysis of the Relationship between Loneliness and Prosociality. (M. Malon, K. Gajos, Ł. Okruszek)

W ostatnim czasie dr hab. Łukasz Okruszek był gościem podcastu Narodowego Centrum Nauki, w którym dyskutowano sytuację młodych naukowców, a także o centralizacji nauki w Polsce. Zapraszamy do słuchania!

Tym razem przyjrzeliśmy się percepcji ruchu biologicznego, a wyniki opublikowaliśmy w czasopiśmie „Social Neuroscience”.

Percepcja ruchu biologicznego dotyczy naszej zdolności do odbierania, rozpoznawania i interpretowania ruchu osób i zwierząt. Jest to niezwykle istotna umiejętność, ponieważ pozwala nam odróżniać obiekty nieożywione od żywych istot (nikt nie chciałby pomylić węża z kijem). Ponadto, odgrywa ona kluczową rolę w naszej codziennych interakcjach społecznych i komunikacji.

Nasz mózg potrafi wykrywać subtelne cechy ruchu, takie jak kierunek, prędkość, płynność czy rytm, a następnie przetwarzać te informacje w celu identyfikacji i zrozumienia postaci oraz ich intencji. Robimy to tak doskonale, że jesteśmy w stanie wykrywać ruchy i intencje już na podstawie ruchu punktów świetlnych.

W naszym badaniu prezentowaliśmy uczestnikom animacje stworzone z punktów świetlnych, na których widoczna była osoba wykonująca czynności indywidualne (np. przysiady), gesty komunikacyjne (np. pozdrowienie ręką) lub losowo poruszające się punkty. Jednocześnie rejestrowaliśmy sygnał EEG.

Nasi uczestnicy odróżniali ruch biologiczny od przypadkowego ruchu punktów świetlnych już na wczesnym etapie przetwarzania, między 100 a 200 milisekundą od ujrzenia bodźca. To wskazuje, że preferencyjnie przetwarzamy istotne informacje dotyczące potencjalnie żywych obiektów.

Różnice w przetwarzaniu działań indywidualnych i gestów komunikacyjnych pojawiły się około 500 milisekundy od ujrzenia bodźca, co wskazuje na rozpoznawanie intencji stojących za wykonywanymi ruchami, takich jak intencja komunikacyjna. Gesty komunikacyjne przyciągały uwagę mocniej niż indywidualne czynności, co pokazuje, że preferujemy przetwarzanie informacji istotnych dla nas społecznie.

Zapraszamy do lektury: https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/17470919.2023.2214374